این همگی دی اکسید کربن دنیا کجا میرود؟ پژوهشگران سالها بهاین معمای بومشناختی (اکولوژیک) اندیشیدهاند. بشر با سوزاندن سوختهای فسیلی، میلیاردها تُن کربن به طور دی اکسید کربن در جو رها ساخته معلم خصوصی فیزیک در همدان میباشد.
درحالتی که همگیی این گاز در هوا می ماند دردسرهای فراوان به توشه میاورد که برای مثالی آنها حبس گرما و سرعت بخشیدن فراوان به فرایند گرم شدن سیاره میباشد که تا قبل از اینً مسئولیتش را به دوش آن انداختهاند.
البته حقیقت این میباشد که نصیب عمدهای از این گاز به طور مرموزی ناپدید شدهاست. لی کلینجر (از راءس ملی استیناف جو در کلرادوی امریکا) اعلامکرد: «حال و روز دی اکسید کربن، دشوار نامتعادل میباشد، و خیلی بیشتراز آنچه میقدرت اکانت کرد رها میگردد.» پژوهشگران، چگونگی ناشناختهای را که بیشترین قسمت ناپدید شدن را شامل میشود «نهانگاه» کربن مینامند که جستجوی آن چیزی بیش تر از کنجکاوی صرف میباشد.
همپای صورت به دست آوردن فشار دربینالمللی در جانبداری از برقراری محدودیت جهانی بر پراکندن دی اکسید کربن، از پژوهشگران مراد گردیده است مقادیر آجلی این گاز را پیشبینی نمایند. پیشبینیهای قابل متکی بودن
اهمیتی حیاتی داراهستند، چون محدودیتهای حافظه گردیده به هزینهی بی حدو حساب و نیروی انسانی متعددی نیاز خواهند داشت. محققان می گویند تا نهانگاه کربن یافت نشود ، اینگونه دقتی قابلیت نخواهد داشت.
فرضیهای که بیشخیس هشدار دهنده میباشد وجود انباری از پاره ای فراوان از دی اکسید کربن در جایی از سیاره میباشد که قابلیت دارااست پیرو رویاعطا کردِ محرکی ناگهان آزاد گردد و خطرهای بالقوه سهمگینی را درپی داشته باشد. کریتس مور، چک کنندهی گوشه و کنار زیست، میاذعان کرد: «درصورتی که نمیدانید آن رمزِ طناب چیست نباید آن را بکشید.»
وی خیال نشانه ایجاد کرد کهاینسیرتکامل وجود ندارد که کلیهی رویدادهای طبیعی تدریجی باشند، مثلا آب که از نقطهی بحرانی سپری شد بخار میگردد، یا این که بهمن، آهسته نمیلغزد بلکه ناگهان کلیه چیز را به هم میریزد، و برق، هوا را آنی می شکافد خیر بهتدریج.
یک کدام از جاهای رهایی ناگهایی دی اکسید کربن، اقیانوس میباشد که سالها کربن را در ژرفای خویش حل نموده است. دیوید گلاور (از مؤسسهی اقیانوس نگاری وودز هول امریکا) بیان کرد: «اینجانب تمایل ندارم هشدار دهنده باشم، البته درصورتیکه اقیانوش آغاز به گرم شدن نماید ممکن میباشد این کربن آلی حل گردیده تجزیه گردد و مقدار فراوانی دی اکسید کربن رها سازد. وجود این قابلیت و امکان به طور کاملً معین میباشد البته به تحقیق بیشتری نیاز داراست چون بهتر شناخته نشده میباشد.»
اینگونه فورانی خیالی، فاجعهی جهانی دامنهداری را تداعی مینماید که در مقیاسی بسیار خردخیس در سال 1986 میلادی در دریاچهی نیوس کامِرون صورت اعطا کرد.
این همگی دی اکسید کربن دنیا کجا میرود؟ پژوهشگران سالها بهاین معمای بومشناختی (اکولوژیک) اندیشیدهاند. بشر با سوزاندن سوختهای فسیلی، میلیاردها تُن کربن به طور دی اکسید کربن در جو رها ساخته معلم خصوصی فیزیک در همدان میباشد.
درحالتی که همگیی این گاز در هوا می ماند دردسرهای فراوان به توشه میاورد که برای مثالی آنها حبس گرما و سرعت بخشیدن فراوان به فرایند گرم شدن سیاره میباشد که تا قبل از اینً مسئولیتش را به دوش آن انداختهاند.
البته حقیقت این میباشد که نصیب عمدهای از این گاز به طور مرموزی ناپدید شدهاست. لی کلینجر (از راءس ملی استیناف جو در کلرادوی امریکا) اعلامکرد: «حال و روز دی اکسید کربن، دشوار نامتعادل میباشد، و خیلی بیشتراز آنچه میقدرت اکانت کرد رها میگردد.» پژوهشگران، چگونگی ناشناختهای را که بیشترین قسمت ناپدید شدن را شامل میشود «نهانگاه» کربن مینامند که جستجوی آن چیزی بیش تر از کنجکاوی صرف میباشد.
همپای صورت به دست آوردن فشار دربینالمللی در جانبداری از برقراری محدودیت جهانی بر پراکندن دی اکسید کربن، از پژوهشگران مراد گردیده است مقادیر آجلی این گاز را پیشبینی نمایند. پیشبینیهای قابل متکی بودن
اهمیتی حیاتی داراهستند، چون محدودیتهای حافظه گردیده به هزینهی بی حدو حساب و نیروی انسانی متعددی نیاز خواهند داشت. محققان می گویند تا نهانگاه کربن یافت نشود ، اینگونه دقتی قابلیت نخواهد داشت.
فرضیهای که بیشخیس هشدار دهنده میباشد وجود انباری از پاره ای فراوان از دی اکسید کربن در جایی از سیاره میباشد که قابلیت دارااست پیرو رویاعطا کردِ محرکی ناگهان آزاد گردد و خطرهای بالقوه سهمگینی را درپی داشته باشد. کریتس مور، چک کنندهی گوشه و کنار زیست، میاذعان کرد: «درصورتی که نمیدانید آن رمزِ طناب چیست نباید آن را بکشید.»
وی خیال نشانه ایجاد کرد کهاینسیرتکامل وجود ندارد که کلیهی رویدادهای طبیعی تدریجی باشند، مثلا آب که از نقطهی بحرانی سپری شد بخار میگردد، یا این که بهمن، آهسته نمیلغزد بلکه ناگهان کلیه چیز را به هم میریزد، و برق، هوا را آنی می شکافد خیر بهتدریج.
یک کدام از جاهای رهایی ناگهایی دی اکسید کربن، اقیانوس میباشد که سالها کربن را در ژرفای خویش حل نموده است. دیوید گلاور (از مؤسسهی اقیانوس نگاری وودز هول امریکا) بیان کرد: «اینجانب تمایل ندارم هشدار دهنده باشم، البته درصورتیکه اقیانوش آغاز به گرم شدن نماید ممکن میباشد این کربن آلی حل گردیده تجزیه گردد و مقدار فراوانی دی اکسید کربن رها سازد. وجود این قابلیت و امکان به طور کاملً معین میباشد البته به تحقیق بیشتری نیاز داراست چون بهتر شناخته نشده میباشد.»
اینگونه فورانی خیالی، فاجعهی جهانی دامنهداری را تداعی مینماید که در مقیاسی بسیار خردخیس در سال 1986 میلادی در دریاچهی نیوس کامِرون صورت اعطا کرد.
قوانین حرکت