برندگان مشوق نوبل فیزیک سال ۲۰۲۵، جان کلارک، میشل ه. دووره و جان مارتینیس، با استعمال از دستهای از تستها نماد دادند که خصوصیتهای شگفتانگیز دنیای کوانتوم را میاقتدار در سیستمی به اندازهای بلندمرتبه که در مشت جا بگیرد، بهطور عینی نمایان معلم خصوصی فیزیک در همدان کرد.
سیستم الکتریکی ابررسانای آنها میتوانست از یک موقعیت به شرایط دیگر تونل بزند، گویی بی واسطه از در بین یک دیوار عبور مینماید. آنان همینطور علامت دادند کهاین سیستم انرژی را در بستههایی با اندازههای معلوم جذب و منتشر مینماید، صحیح به عبارتیطور که مکانیک کوانتومی پیشبینی نموده است.
سلسلهای از تستهای دگرگونیآفرین
مکانیک کوانتومی خصوصیتهایی را تعریف مینماید که در مقیاسی اصلیاند که دربرگیرنده ذرات منفرد میگردد.
در فیزیک کوانتومی، این پدیدهها «میکروسکوپی» نامیده می شوند، حتی وقتی که بسیار خردخیس از چیزی باشند که بتوان با یک میکروسکوپ نوری روئت کرد.
این زمینه در تضادومغایرت با پدیدههای «ماکروسکوپی» میباشد که از تعداد متعددی ذره درست شدهاند.
خصوصیتهای کوانتومی در مقیاس انسانی
از جمله، یک توپ بی آلایش از مقدار نجومیای از مولکولها درست شده و هیچ تاثیر مکانیک کوانتومی از خویش نشانه نمیدهد. ما میدانیم کهاین توپ هر توشه که به سمت یک دیوار پرتاب خواهد شد، به عقب برمیشود.
البته یک ذرهٔ منفرد گاهی مستقیماً از در بین یک بازدارنده متساوی در دنیای میکروسکوپی خویش عبور کرده و در طرف دیگر ظواهر میشود.
این پدیدهٔ مکانیک کوانتومی «تونلزنی» (Tunnelling) نامیده میگردد.
مشوق نوبل فیزیک همین سال از تستهایی تقدیر مینماید که نماد دادند چه گونه تونلزنی کوانتومی را میقدرت در مقیاس ماکروسکوپی و با مشغول کردن تعداد متعددی ذره روءیت کرد.
در سالهای ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵، جان کلارک، میشل دووره و جان مارتینیس تیمای از تستها را در دانش گاه کالیفرنیا، برکلی اجرا دادند.
آنها یک مدار الکتریکی با دو ابررسانا ساختند؛ اجزایی که می توانند جریان را سوای هیچ مقاومت الکتریکی هدایت نمایند.
آنان این دو ابررسانا را با یک لایه نازک از مادهای که به هیچ عنوانً جریان را عبور نمیاعطا کرد از هم مستقل کردند.
درین تست، آنها علامت دادند که میتوانند پدیدهای را در اختیار گرفتن و تحقیق نمایند که در آن تک تک ذرات آبستن در ابررسانا هماهنگ شغل مینمایند، طوری که گویی یک ذرهی واحد میباشند که تک تک مدار را لبریز نموده است.
این سامانه شِبهذرهای در حالتی به دام افتاده میباشد که در آن جریانی سوای هیچ ولتاژی جریان داراست – حالتی که انرژی کافی برای فراروگریز از آن را ندارد.
درین تست، سامانه با به کارگیری از تونلزنی از شرایطِ فارغ از ولتاژ فرار و گریز مینماید و ولتاژ الکتریکی ساخت و ساز مینماید؛ به این ترتیب، ماهیت کوانتومی خویش را آرم می دهد.
همینطور، برندگان علامت دادند کهاین سامانه کوانتیزه میباشد، بهاین معنی که صرفا میتواند انرژی را در مقادیر معلوم (گسسته) جذب یا این که گسیل نماید.
برندگان مشوق نوبل فیزیک سال ۲۰۲۵، جان کلارک، میشل ه. دووره و جان مارتینیس، با استعمال از دستهای از تستها نماد دادند که خصوصیتهای شگفتانگیز دنیای کوانتوم را میاقتدار در سیستمی به اندازهای بلندمرتبه که در مشت جا بگیرد، بهطور عینی نمایان معلم خصوصی فیزیک در همدان کرد.
سیستم الکتریکی ابررسانای آنها میتوانست از یک موقعیت به شرایط دیگر تونل بزند، گویی بی واسطه از در بین یک دیوار عبور مینماید. آنان همینطور علامت دادند کهاین سیستم انرژی را در بستههایی با اندازههای معلوم جذب و منتشر مینماید، صحیح به عبارتیطور که مکانیک کوانتومی پیشبینی نموده است.
سلسلهای از تستهای دگرگونیآفرین
مکانیک کوانتومی خصوصیتهایی را تعریف مینماید که در مقیاسی اصلیاند که دربرگیرنده ذرات منفرد میگردد.
در فیزیک کوانتومی، این پدیدهها «میکروسکوپی» نامیده می شوند، حتی وقتی که بسیار خردخیس از چیزی باشند که بتوان با یک میکروسکوپ نوری روئت کرد.
این زمینه در تضادومغایرت با پدیدههای «ماکروسکوپی» میباشد که از تعداد متعددی ذره درست شدهاند.
خصوصیتهای کوانتومی در مقیاس انسانی
از جمله، یک توپ بی آلایش از مقدار نجومیای از مولکولها درست شده و هیچ تاثیر مکانیک کوانتومی از خویش نشانه نمیدهد. ما میدانیم کهاین توپ هر توشه که به سمت یک دیوار پرتاب خواهد شد، به عقب برمیشود.
البته یک ذرهٔ منفرد گاهی مستقیماً از در بین یک بازدارنده متساوی در دنیای میکروسکوپی خویش عبور کرده و در طرف دیگر ظواهر میشود.
این پدیدهٔ مکانیک کوانتومی «تونلزنی» (Tunnelling) نامیده میگردد.
مشوق نوبل فیزیک همین سال از تستهایی تقدیر مینماید که نماد دادند چه گونه تونلزنی کوانتومی را میقدرت در مقیاس ماکروسکوپی و با مشغول کردن تعداد متعددی ذره روءیت کرد.
در سالهای ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵، جان کلارک، میشل دووره و جان مارتینیس تیمای از تستها را در دانش گاه کالیفرنیا، برکلی اجرا دادند.
آنها یک مدار الکتریکی با دو ابررسانا ساختند؛ اجزایی که می توانند جریان را سوای هیچ مقاومت الکتریکی هدایت نمایند.
آنان این دو ابررسانا را با یک لایه نازک از مادهای که به هیچ عنوانً جریان را عبور نمیاعطا کرد از هم مستقل کردند.
درین تست، آنها علامت دادند که میتوانند پدیدهای را در اختیار گرفتن و تحقیق نمایند که در آن تک تک ذرات آبستن در ابررسانا هماهنگ شغل مینمایند، طوری که گویی یک ذرهی واحد میباشند که تک تک مدار را لبریز نموده است.
این سامانه شِبهذرهای در حالتی به دام افتاده میباشد که در آن جریانی سوای هیچ ولتاژی جریان داراست – حالتی که انرژی کافی برای فراروگریز از آن را ندارد.
درین تست، سامانه با به کارگیری از تونلزنی از شرایطِ فارغ از ولتاژ فرار و گریز مینماید و ولتاژ الکتریکی ساخت و ساز مینماید؛ به این ترتیب، ماهیت کوانتومی خویش را آرم می دهد.
همینطور، برندگان علامت دادند کهاین سامانه کوانتیزه میباشد، بهاین معنی که صرفا میتواند انرژی را در مقادیر معلوم (گسسته) جذب یا این که گسیل نماید.
قوانین حرکت