برندگان مشوق نوبل فیزیک سال ۲۰۲۵، جان کلارک، میشل ه. دووره و جان مارتینیس، با استعمال از مجموعهای از آزمایشها نماد دادند که ویژگیهای شگفتانگیز دنیای کوانتوم را میقدرت در سیستمی به اندازهای بلندمرتبه که در دست جا بگیرد، بهطور عینی نمایان معلم خصوصی فیزیک در همدان کرد.
سیستم الکتریکی ابررسانای آن ها میتوانست از یک موقعیت به وضعیت دیگر تونل بزند، گویی مستقیم از در بین یک دیوار عبور میکند. آنان همچنین علامت دادند که این سیستم انرژی را در بستههایی با اندازههای مشخص و معلوم جذب و منتشر میکند، درست همانطور که مکانیک کوانتومی پیشبینی کرده است.
سلسلهای از آزمایشهای تحولآفرین
مکانیک کوانتومی ویژگیهایی را تعریفوتمجید میکند که در مقیاسی اصلیاند که مشتمل بر ذرات منفرد میگردد.
در فیزیک کوانتومی، این پدیدهها «میکروسکوپی» نامیده میشوند، حتی وقتی که بسیار کوچکتر از چیزی باشند که بتوان با یک میکروسکوپ نوری روئت کرد.
این مسئله در تضاد با پدیدههای «ماکروسکوپی» میباشد که از تعداد زیادی ذره تشکیل شدهاند.
ویژگیهای کوانتومی در مقیاس انسانی
به عنوان مثال، یک توپ معمولی از مقدار نجومیای از مولکولها تشکیل شده و هیچ اثر مکانیک کوانتومی از خود نماد نمیدهد. ما میدانیم که این توپ هر بار که به سمت یک دیوار پرتاب گردد، به عقب برمیگردد.
ولی یک ذرهٔ منفرد گاهی مستقیماً از در بین یک مانع مساوی در دنیای میکروسکوپی خود عبور کرده و در طرف دیگر ظاهر میشود.
این پدیدهٔ مکانیک کوانتومی «تونلزنی» (Tunnelling) نامیده می گردد.
محرک نوبل فیزیک همین سال از آزمایشهایی تقدیر میکند که نشان دادند چهگونه تونلزنی کوانتومی را میاقتدار در مقیاس ماکروسکوپی و با درگیر کردن تعداد زیادی ذره مشاهده کرد.
در سالهای ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵، جان کلارک، میشل دووره و جان مارتینیس مجموعهای از آزمایشها را در دانشکده کالیفرنیا، برکلی جاری ساختن دادند.
آن ها یک مدار الکتریکی با دو ابررسانا ساختند؛ اجزایی که میتوانند جریان را بدون هیچ مقاومت الکتریکی هدایت کنند.
آنها این دو ابررسانا را با یک لایه نازک از مادهای که اصلاً جریان را عبور نمیداد از هم جداگانه کردند.
برندگان مشوق نوبل فیزیک سال ۲۰۲۵، جان کلارک، میشل ه. دووره و جان مارتینیس، با استعمال از مجموعهای از آزمایشها نماد دادند که ویژگیهای شگفتانگیز دنیای کوانتوم را میقدرت در سیستمی به اندازهای بلندمرتبه که در دست جا بگیرد، بهطور عینی نمایان معلم خصوصی فیزیک در همدان کرد.
سیستم الکتریکی ابررسانای آن ها میتوانست از یک موقعیت به وضعیت دیگر تونل بزند، گویی مستقیم از در بین یک دیوار عبور میکند. آنان همچنین علامت دادند که این سیستم انرژی را در بستههایی با اندازههای مشخص و معلوم جذب و منتشر میکند، درست همانطور که مکانیک کوانتومی پیشبینی کرده است.
سلسلهای از آزمایشهای تحولآفرین
مکانیک کوانتومی ویژگیهایی را تعریفوتمجید میکند که در مقیاسی اصلیاند که مشتمل بر ذرات منفرد میگردد.
در فیزیک کوانتومی، این پدیدهها «میکروسکوپی» نامیده میشوند، حتی وقتی که بسیار کوچکتر از چیزی باشند که بتوان با یک میکروسکوپ نوری روئت کرد.
این مسئله در تضاد با پدیدههای «ماکروسکوپی» میباشد که از تعداد زیادی ذره تشکیل شدهاند.
ویژگیهای کوانتومی در مقیاس انسانی
به عنوان مثال، یک توپ معمولی از مقدار نجومیای از مولکولها تشکیل شده و هیچ اثر مکانیک کوانتومی از خود نماد نمیدهد. ما میدانیم که این توپ هر بار که به سمت یک دیوار پرتاب گردد، به عقب برمیگردد.
ولی یک ذرهٔ منفرد گاهی مستقیماً از در بین یک مانع مساوی در دنیای میکروسکوپی خود عبور کرده و در طرف دیگر ظاهر میشود.
این پدیدهٔ مکانیک کوانتومی «تونلزنی» (Tunnelling) نامیده می گردد.
محرک نوبل فیزیک همین سال از آزمایشهایی تقدیر میکند که نشان دادند چهگونه تونلزنی کوانتومی را میاقتدار در مقیاس ماکروسکوپی و با درگیر کردن تعداد زیادی ذره مشاهده کرد.
در سالهای ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵، جان کلارک، میشل دووره و جان مارتینیس مجموعهای از آزمایشها را در دانشکده کالیفرنیا، برکلی جاری ساختن دادند.
آن ها یک مدار الکتریکی با دو ابررسانا ساختند؛ اجزایی که میتوانند جریان را بدون هیچ مقاومت الکتریکی هدایت کنند.
آنها این دو ابررسانا را با یک لایه نازک از مادهای که اصلاً جریان را عبور نمیداد از هم جداگانه کردند.
قوانین حرکت